Contact

Interesse in mijn boek DE GEKTE VOORBIJ? Een novelle over rood en zwart, over gekte, seks en drugs en rock en roll.


Zo min als het leven ooit een afronding vindt, zo zullen ook deze woorden, zal deze novelle, nooit echt een einde kennen. Het is aan mij geweest te schrijven, aan jou te lezen maar innerlijk gaan de zinnen verder. Wees met jezelf, zij met anderen en hervind steeds weer Geluk. Probeer dan maar uit te leggen hoe het komt dat je, ik spreek vaak over mezelf in de derde persoon, waarom ik dan toch kom tot dat inzicht, tot die stap mij aan te melden, hier ben ik God, net als vaak op een toilet gezeten in een kroeg en ik me vertwijfeld afvroeg waar heen wilt U mij hebben Heer en dat ik soms zelfs niet verder kwam dan een agressieve daad en met de broek op de hielen mijn huissleutel nam en een hakenkruis kerfde in de deur tegenover mij. Ja, dat staat hard, zo dit op te schrijven en moet een ander dat weten? Schrijf ik alleen voor mezelf of schrijf ik om verantwoording af te leggen over mijn daden tot nog toe, is het medio 2007 in mijn gesprekken met de pastor van mijn parochie dat ik merk dat ‘het’, neen dat Hij dichterbij komt? Ik stel mij open nu, Heer ontferm U, niets minder niets minder dan dat. Op 6 juli 2007 lijkt mij de opdracht aanschouwbaar. Heb om 11 uur een afspraak in een verpleeghuis om daar vakantiewerk te doen. Blij over de uitnodiging maar ook wel verward en met vragen. Blij omdat het is dat ik iets ‘krijg’ dat ik wilde, een mogelijkheid te kijken of de directe zorg voor de ander bij mij past. Verward omdat ik van dezelfde instelling, een conglomeraat van 20 huizen meen ik, mij eerder berichtte geen vacatures te hebben. Met vragen omdat ik me afvraag wat voor werk ik zou mogen doen: het kan de spoelkeuken zijn waar ik werk maar even goed breng ik koffie en thee rond. Het weer staat op gunstig (ik raadpleeg de buienradar voor het uur dat ik onderweg zal zijn). Ik ga op de fiets weg, maar het vlot niet erg want de ketting valt van de tandwielen, ik stap af. Ik probeer met mijn rechterhand de ketting te geleiden over de tandwielen maar het terugplaatsen gelukt mij niet zeer. Met het gevolg: ik loop smerige handen op en fietsen lukt niet meer. Tijdens mijn kraakgevende tocht heb ik twee personen zien lopen, een man en een vrouw. Onberispelijk gekleed, de vrouw een rol Wachttorens in haar hand. Deze twee Jehova's Getuigen lopen in de buurt en ik zeg nadat ik de fiets tegen een lantaarnpaal heb gezet om mijn rechterhand vol smeerolie en vuil aan het wat natte gras af te geven: "Een paar jaar geleden had ik nu lopen vloeken." Ik denk direct: het heeft een reden dat ik niet verder mag fietsen. Ik weet echter dat ik nog tijd heb en ga een eind met de fiets aan de hand verder. Op een gelukkig moment weet ik de ketting nog op wat tandwieltjes te krijgen en kan ik zo kwaad als het gaat nog wat vooruitkomen op de fiets maar ik merk wel dat de krukas stuk is. Niet echt gedacht dat ik het niet halen zou, kom ik nog ruim op tijd op de afspraak. Het verpleeghuis is prachtig, pas in februari van het jaar opgeleverd, de entree is als van de lobby van een mooi hotel. Ik zoek en vind de receptiebalie, meld me aan, zeg met wie ik een gesprek heb en laat mijn handen zien met de mededeling wat er gebeurd is en of ik ze ergens kan wassen. Ik raak in gesprek met een paar bewoners van de eigen/service-flats. Na twintig minuten komt mijn afspraak naar beneden. “Is hij een beetje aardig?”, vraagt ze de mensen met wie ik zo net sprak. “Ja hoor”, zegt een meneer met een wat artistiek uiterlijk, “neem um maar aan!” We lopen naar de lift, wat pratend over het gebouw en de mensen hier. Een heel mooi gesprek met de zorgmanager. Het ontvouwt zich zonder moeite. Aanstaande woensdag mag ik op proef meedraaien, als zorgassistent om dan in augustus te komen werken. 

BEL NU - MAIL NU  Incl verzending, 210 pagina's - 
slechts EU 21,50

 





06 578 27 447 

ronald_andeweg@yahoo.com

Contactformulier

Netherlands

Onze privacyverklaring is van toepassing.